E shtunë, 15.12.2018
Impresum - Marketing - Arkiva - Kontakt

Yll Press

Vlora rrinte në korridorin e ndërtesës dhe qetë priste stuhinë të përfundonte. Nuk i ngutej askund, para saj ishte një mbrëmje pa plane.
Përralla e dashurisë




Era frynte thuajse do të merrte gjithçka nga rruga. Kalimtarët e rrallë kërkonin mënyra të mbroheshin nga retë duke vrapuar kah vendarritja e tyre, duke shkelur nëpër pellgje dhe duke u lagur deri në nyja.

Vlora rrinte në korridorin e ndërtesës dhe qetë priste stuhinë të përfundonte. Nuk i ngutej askund, para saj ishte një mbrëmje pa plane. E mbështetur për mur shikonte nëpër xhamin e derës si pikat e shiut bëheshin gjithnjë më të mëdha, si binin në çadrat me ngjyra dhe kërcenin në të gjitha anët. Mbrëmja ishte depresive, kurse Vlora çuditej si ajo nuk kishte kurrfarë ndjenje për atë që i ndodhi vetëm gjysmë ore para fillimit të stuhisë. Priste shumë nga ai takim me Visarin, shpresonte se martesa e saj me njëfarë çudie do të shpëtonte, se e kishte thirrur që të pendohej për shkak të lidhjes absurde me stjuardesën 20 vjeçare, për shkak të së cilës u mbart nga banesa e përbashkët, e pastaj edhe e nisi seancën e shkurorëzimit. Pas tetë viteve martesë Vlora edhe më tutje ishte e dashuruar në burrin e saj, megjithëse ishte e vetëdijshme se një pilot i lezetshëm nuk mund të jetë besnik, veçanërisht kur është i rrethuar me stjuardesa të reja dhe shumë të bukura me të cilat ka rast të përvidhet në të gjitha anët e botës dhe të përjetonte një romantikë dhe pasion të tillë që t‘i bënte ballë tundimit.

Por, u pajtua me jobesnikërinë e burrit, madje edhe ishte e gatshme edhe t’ia falte, vetëm se problemi ishte se Visarit falja nga ajo as që i duhej. Ra në dashuri, e humbi kokën dhe zemrën, siç ia pranoi, nga ajo vajzë e re dhe brenda natës Vlora u gjet plotësisht vetëm, e braktisur dhe e dëshpëruar. Kur para disa ditëve e thirri në telefon, iu duk se diçka në zërin e tij kishte ndryshuar. Dukej shumë i mirësjellshëm, thuajse donte t’i pranonte diçka të ndjeshme, ndaj shpresonte se, megjithatë, kishte vendosur të mos hidhte poshtë tetë vite martesë dhe një vit lidhje para martesës. Atë pasdite u takuan në restorantin, pronar i të cilit ishte kumbara i tyre i martesës. Vlora përpiqej të dukej entuziaste, e bleu një komplet me ngjyrë elefanti, që ia theksonte shtatin e hollë, e floktarja ia rregulloi një mbledhje lëmsh të shkëlqyer me dredha të mëdha, sa që edhe Visari menjëherë e mbushi me komplimente. Ai kishte veshur rroba të zeza, nën to një këmishë të përsosur të bardhë dhe të hekurosur patëmetë, që e bëri që me xhelozi të mendonte si ajo dashnorja marroqe e mbante mirë siç ai priste nga një femër.

Të paktën, sikur të kishte ndonjë fëmijë! Çdo gjë do të ishte ndryshe.

Cingërima e telefonit e zgjoi nga ëndërrimi. U lajmërua pa vullnet, duke mos pritur askënd të veçantë, duke shpresuar se ishte në pyetje ndonjë thirrje e gabueshme. Kur dëgjoi zërin e shoqes së vet më të mirë, që nga shkolla e mesme, buzëqeshja ia ndriti fytyrën. Lena para katër vjetësh ishte martuar jashtë vendit, me një shqiptar në të cilin ishte dashuruar gjatë pushimeve verore. Ai ishte tri vjet më i madh se ajo dhe sapo kishte filluar karrierën politike, e krahas kësaj vinte po ashtu nga një familje e pasur dhe me nam, gjë që për Lenën ishte një e arritur e madhe. Lena i mungonte Vlorës shumë. Takoheshin vetëm dy-tri herë në vit, e gjatë verës, ajo dhe Visari shkonin në një qytet, ku vjehrri i Lenës kishte një shtëpi të madhe. Megjithatë, Vlora sa herë ia dëgjonte zërin, gëzohej si fëmijë.

– Si të kam?

– Nuk jam mirë, Lena. Sot u takova me Visarin.

– U takuat? Dhe? A është mbushur mend, përfundimisht?

– Jo. Përkundrazi. Ka vendosur që, sapo të marrë fund martesa jonë, të martohet përsëri.

– Au! Budallai!

Një pauzë e shkurtër iu dha mundësi dy femrave që të qetësonin emocionet e tyre. Lena ishte një tip temperament e cila shpesh ngutej dhe nuk i kushtonte vëmendje asaj që thoshte. Por, tani kuptoi se, për hir të shoqes, duhej ta frenonte zemërimin e saj ndaj Visarit.

– Më dëgjo mua, Vlora. Hajde te unë. Petriti do të shkojë në një seminar jashtë shtetit dhe nuk do të jetë në shtëpi për katër ditë. Prandaj, ne mund të shëtisim në qytet dhe të bëjmë shou me fundet tona të shkurtër.

– Nuk mundem... Nuk kam dëshirë që të udhëtoj, edhe pse do të duhej të të shihja. Pse ti nuk vjen këtu? Kështu do t’i vizitoje babanë dhe vëllain.

– Ti po harron se jam në fund të shtatzënësisë.

Vlora qeshi. Edhe pse ishte vetëm në muajin e katërt të shtatzënësisë, Lena sillej sikur çdo orë mund të lindte.

– Hajde ti këtu. Ndryshimi do të të bëjë mirë.

– Nuk e di...

– A ke ndonjë gjë më të mençur për të bërë?

Vlora mendoi sesi, për momentin, nuk kishte asgjë për të bërë.

- Nuk kam. Mbase prapë do të mund të vija.

- Eja të hënën. Mendoj se Petriti udhëton të martën, tamam do të arrish ta shohësh edhe atë.

- Do të mendoj, e do të të njoftoj nesër.

- Nuk ke çfarë të mendosh. Nesër dua të më njoftosh se e ke rezervuar biletën. Kur të vish do të flasim për të gjitha me nge.

- Do të të thërras nesër.

- Dakord, por vetëm pasi ta thërrasësh aeroportin.

- Mirë, mirë...

Kur e kryen bisedën, Vlora veç e dinte se do të shkonte për vizitë.

Shkoi në provën e shfaqjes që po vihej në skenë sipas skenarit të tij. Vërejti se aktorët e rinj e shikonin me bisht të syve dhe se flisnin për të në mes vete. Të gjithë e dinin çfarë kishte ndodhur me martesën e saj, ndaj ndihej pakëndshëm që dukej thuajse donin ta ngushëllonin. Menjëherë pas kësaj e rezervoi biletën e aeroplanit dhe e lajmëroi Lenën se aeroplani i nisej në mëngjes. Nuk gëzohej shumë që po shkonte në një mjedis tjetër sa dëshironte të zhdukej bile për disa ditë. Kishte fjetur keq, e sikur bile edhe për pak të arrinte t'i mbyllte sytë, nga asgjëkund paraqitej Visari në përqafimin e vajzës së re me të cilën ra në dashuri dhe për të cilën e braktisi atë. Atëherë, do të zgjohej dhe pyeste veten nëse kishte gabuar, nëse e kishte lënë veten pas dore, nuk ishte kujdesur për trupin, nëse disa kilogramë të tepërt të ngjitur për bark dhe prapanicë ishin arsye e mjaftueshme që ai të dëshironte një tjetër më të lezetshme. Kështu mori vendimin që kur të kthehej nga vizita të fillonte me ushtrimet, që të aktivizohej dhe sërish të kthente freskinë e saj. Një natë para se të udhëtonte nuk mundi të flinte, ndaj i nxori të gjitha gjërat dhe i zgjodhi ato që mund t'i merrte me vete. Dëshironte që sërish të ishte atraktive, megjithëse e dinte se mashkulli i vetëm që donte t'i pëlqente ishte Visari. Nuk donte t'i lejonte vetes shpresën e rreme se prapë, një ditë, do të ishte me të, por në nëndije prapë shpresonte, e kjo nuk i ndalohet askujt.

Në aeroport arriti minutën e fundit. Me nervozë u kthye përreth, duke kërkuar që fytyra e Visarit të paraqitje diku. E dinte orarin e tij të fluturimit. Por, edhe pse kjo nuk ishte koha kur ai do të bënte ndonjë fluturim, Vlora shpresonte se diçka kishte ndryshuar që të mund ta shihte.


/vijon/...


Publikuar: 11.08.2013 | 16:44
Lexuar: 3411 herë
Printo PDF format Shto në,..

Komentet
dafina (30/09/2013 20:01:49) von per visarin
princesha ime (21/10/2015 12:13:48) Met vertet qenka nje perall shum e bukuru e dashuris dhe kete askush nuk mund ta perjeton pervecse ne ender

Ndalohet përdorimi i gjuhës denigruese dhe fjalëve ofenduese ndaj individëve dhe ndaj grupeve specifike, si dhe komentimet që s`kanë të bëjnë me temën e artikullit. Moderatorët mbajnë të drejtën e fshirjes së komenteve që thyejnë rregullat e komunikimit.
Emri:
Email adresa:
Komenti:















Developed by: Just5 Studio
Rss furnizime