E hënë, 17.12.2018
Impresum - Marketing - Arkiva - Kontakt

Yll Press

Në qytetin tim njeriu për njeriun është vampir, kulçedër.
Poezi nga Vig Shpuza










Vig Shpuza


Kishte diçka ndryshe ajo

epik ishte zgjimi pranë saj:
dembelizmi i ëmbël,
pozicionet e sinkronizuara
pa paramendim
që përsëritnim
prej mëngjesit në mesditë.
Kishte diçka nga përjetësia
zgjimi skaj saj,
duke’ ditur
që ajo do të ikte
pas pak.


krizalidë

duar, si nën pranga kurorash të flakta,
mollëza jote mbi pëllëmbën time –
vit-drite e gjatë e brishta qafë e mallit.


Qyteti pa kërthizë

Qyteti im nuk meriton t’i thuren vargje.
Qyteti im ka vrasës burracak.
Qyteti im meriton epitafe aborti.

Në qytetin tim java ka një ditë:
të Dielën anemike,
të Dielën apatike.

Në qytetin tim bëjmë zhvendosjen
e kufijve të kotësisë njerëzore,
(nëse ekziston një i tillë!)
Në qytetin tim
momentet spontane janë si abortuset spontane,
sakrificë me hakmarrje akrepi.

Në qytetin tim njeriu për njeriun është vampir, kulçedër.

Qyteti im,
qytetar' i yt,
ç’të të them kur nuk je as fëmija i padëshiruar?
Ç‘të të them kur steriliteti yt ti ka kalbur rrënjët?
Dhe këtë pak dashuri që kam për ty,
ku të ta shpreh nuk kam:
mbi varret një mbi një,
përtej drujsh që zhduken si ëndërr,
në tavernat me kutërbim përsëritjeje,
Apo mbi rrugicat e plogështa shpirtrash të amputuar!
Po këto janë lotë qyteti im,
Lot kapriçjesh që shtërzojnë cistat e shpirtit.
Lot për dashurinë qe s’ma fale kurrë.

Qyteti im zoologjik,
Bardovca ka nevojë për ty,
Ka nevojë për 100 djemtë e tu më të mirë.

Qyteti im,
s’të s’kuqet ty as fytyra e as prapanica,
se i ke djemtë yje.
Yje pa arsye.

Qyteti im,
Dua të ta humb virgjërinë,
Të ta mbush mitrën me vrerin tim 25 vjechar.

Qyteti im,
rinia ime shterpë,
të pres ne rrëzë të barkushes sime, me thikë
Varrin e ke hapur.

Nën barkushen time
sëbashku,
të ngrejm dolli vreri qyteti im,
me thikë.

Qyteti im,
fqiu im i përjetshëm,
palca ime e thatë
kur do të mbarsesh?

Tetovë, 2006


* * *
vulva e saj e sapo depiluar,
një grusht ferrëmanzash
të mbledhura me ngut.



(.) çast (.)

vlagët dritarja ku Lindja bën grim
dënesa e saj përul gdhirjen vetullkryq,
mbi mornicat e kurbave fyl
zhezhitet hëna plakë.

më ndërmend ky çast si kafe e idhtë!

thimthat e saj tejendanë mendjen ma pik’sojnë,
e fjali e Botës rri zhveshur mbi buzë:
një vjeshtë e pranverë
që na kërrusin të tërë.


* * *
Hënën Italike mbrëmë
që ti more për drapër
ishte thoi i prerë shtrige, rënë
qiellit yje-spërkatur.


Cifël pasqyre

Mbase u bë një vit...

E fundmja e sojit tënd
është pothuajse llucë
nën të vetmen pangjashmëri

Petë-fjollash...

Të gjitha ju
vdisni njësoj,
një nga një,
në kube ajri

Aty,
ku unë të gjurmoj
mungesë – mungesë
mungoj.

Përtej flokësh dëbore plastike,
në qosh rri e sodis
me kabllo mendimesh
që nuk kyçen në rrjet.

“Zhyte lopatën të them!
Mbulomë qetë,
se një pranverë që vjen
më shkrin sërish,
e i pavdekur
rishtazi do endem,
sërish.


Last of the love poems

I stare at the stillness of velvet drapes,
light-proof vest of all curious linings.

Half way the room waves of stereo go limb,
leaving my bonsai carcass like a curled violin string.

Longing takes the shape of this cube of trapped air,
inflating to reach you, but why then again, in despair,

here, with a shapeless mind and a bubbling thought?
Kissing arrows of clock above, to

beg for mercy the dragging of time,
this place where once two souls rested sublime

does not exist, or lingers about -
the sudden aurora u ignited, in crimson light,

through wisps of blush and a fist of sea,
to numb me down and steal it away from me.

Now,
the TV, the books, and the floor gaze,
the chair, the kitchen knife quiver in blaze -

in whisper they cry to me:
she’ll tread here again
for her soul are we.


Black Hole Inn

The smell of burned blueberry cookies.
The knees soaked in moonlight.
Our bodies tide-flung on bed like two hoary fetuses.

I had buried you under unmarked snowflakes
without ever calling you love . . .
and now all is terminal with August.

How did it come to this?
To have been torn out of love, riven
and scared, a matryoshka of scars.

Here is a stone.
Here is the heart that missed the Moon,
taut - the cosmic vein hanging.

Here is my kiss,
bouncing from your lips,
aware, pale, and mumbling this:

the event-horizon?
Could it be that all the love gone,
love is saved “at that point of no return?

Call the Charon, sail the vein,
there, under an umbrella -
sunsets eternal and golden the sand,

let’s embark on this point
my love,
and never return.

Publikuar: 14.03.2014 | 15:58
Lexuar: 1608 herë
Printo PDF format Shto në,..

Komentet

Ndalohet përdorimi i gjuhës denigruese dhe fjalëve ofenduese ndaj individëve dhe ndaj grupeve specifike, si dhe komentimet që s`kanë të bëjnë me temën e artikullit. Moderatorët mbajnë të drejtën e fshirjes së komenteve që thyejnë rregullat e komunikimit.
Emri:
Email adresa:
Komenti:















Developed by: Just5 Studio
Rss furnizime